Teneergeslagen...

Na alle jubelende verhalen van de laatste tijd hier op mijn blog, ben ik nu teneergeslagen. Gisteren is mij op mijn werk bij het GGZ verteld, dat de helft van mijn baan weg wordt bezuinigd. Alle uren die wij werken als creatief therapeuten binnen de ambulante setting van het GGZ(70 uur), worden niet meer ingezet in de behandeling van psychiatrische cliënten! De reden: tja, ik heb het nog niet helder. "Er moest ergens worden gesneden", "landelijke trend hè".
Vijftien jaar werk ik daar met veel plezier en steek ik energie in allerlei zaken. Vorig weekend nog in mijn eigen tijd bezig geweest, om een jaarplan in elkaar te flansen. Wat hebben we allemaal gedaan het afgelopen jaar, wat zijn we goed bezig geweest. Waar willen we onze pijlen op richten in het komende jaar en nu? Nu mag ik gewoon de helft van mijn baan inleveren. En het is de vraag wat een volgende bezuiniging nog met zich mee gaat brengen.
"Ja we zijn een gezond bedrijf, jullie worden niet ontslagen...", krijg je te horen van je manager. "Jullie komen in een sociaal plan en die heeft als thema: "werken naar werk.." Yeah, right! Je bent nu boventallig en het komende jaar gaan we kijken, waar je ergens anders in het bedrijf kan worden ingezet. Straks mag ik b.v. gaan werken bij de forensische tak van sport, echt mijn doelgroep(dus niet...), misschien kan je als activiteitenbegeleidster je nuttig maken. "Oh, je hebt ook een opleiding als secretaresse"? En wat als ik dit dan niet wil?
Ik ben non-verbaal therapeut, DAAR zit juist mijn kracht in contact met de "ingewikkelde" psychiatrische cliënt. Nu moeten ze in de toekomst vnl. alleen maar gaan praten wat ze lastig vinden, waar ze bang voor zijn, waar ze boos over worden, waar ze bang voor zijn of waar ze blij van worden. Emoties die bij deze doelgroep juist zo moeilijk zijn, om onder woorden te brengen. Niet te geloven, maar waarheid.
Een portje vanavond maar, om deze nacht wel te kunnen slapen. Ik kan beter wakker liggen van allerlei leuke ontwikkelingen bij Bewust Emmen of mijn eigen kleine mini-praktijkje. Het krantenartikel "Op verhaal komen, tijdens en na de diagnose kanker", in de Emmen.nu, is prachtig geworden! Mooie plek in de krant, hij valt op. Laten we hopen, dat we aanmeldingen krijgen. Misschien gaat mijn teneergeslagen gevoel, dan iets naar de achtergrond.

Bertine

Fotoshoot!

Regelmatig word ik gevraagd, om een mooie foto te sturen voor op een site, artikel o.i.d.. Iets waar ik nooit zo vrolijk van word. Meestal zoek ik even in de laatste vakantiefoto's of ik per ongeluk nog ergens gespot ben. Echter deze week komt er een artikel in de krant van Bewust Emmen. Miriam en ik moeten nu toch echt samen op de foto en tja, dan is het een kleine stap er voor, om ook even een paar foto's van mezelf te laten schieten. In de make-up, juiste kleur kleren aan en maar lachen... Vreselijk om te doen, vind ik het, maar ik moet zeggen, aan het eind van de middag was ik blij met mijn lieve partner, die m.i. een paar mooie plaatjes heeft geschoten. Op de social media heb ik al geprobeerd zo hier en daar wat nieuws te uploaden(....grrr, dat lukt niet overal heel makkelijk, maar ik zal geduld blijven houden). Ik zal hier ook een tweetal laten zien.

Het wordt nog wel eens wat!

Bertine

Kijk nou toch..... :)

Dit vind ik toch zo grappig, kijk eens heeeeel goed in de rechterhoek van de foto(kreeg het niet scherper), jaja nieuwe deelnemer www.sleenweb.nl....creatieve therapie praktijk!
Een paar weekjes geleden was er een actie bij ons in het dorp. "Geef me de vijf". Onze plaatselijke website zocht sponsors. Alle ondernemers in ons dorp werden benadert door een brief(bezorgd op de fiets door dorpsbewoners)of je misschien mee wilde doen aan deze actie, door een bijdrage over te maken met het cijfer 5 daarin voor o.a. het vernieuwen van hun site. Ik heb daar aan mee gedaan. Tevens heb ik nog eens even gekeken of het misschien voor mijn praktijk ook niet handig is, om vermeldt te zijn op deze site. Het is een site die goed wordt bezocht en als mensen echt niet op de vrijdag in Emmen kunnen komen, werk ik gewoon in mijn praktijk aan huis. Dus nu maar eens geregeld. Alleen is het dan zo grappig, dat je op je bank zit en het plaatselijke dorpskrantje "de Sliener Toren", leest en opeens jouw praktijk even wordt genoemd!

Bertine

"Persstuk", advertentie.....

Raar woord, "Persstuk". Je leest het woord eerst een aantal keren, zegt het eens hard op. Je vraagt jezelf af, heb ik het zo goed geschreven?
In ieder geval dat persstuk, is de deur uit. Een tiental kranten, radio, tv zenders hebben vandaag een geschreven stuk van mij ontvangen met daarin de aankondiging van ons project op 31 maart a.s.: "Op verhaal komen, tijdens of na de diagnose kanker", met natuurlijk de vraag of ze dit in hun krant willen plaatsen of willen noemen in hun uitzending. We zullen zien, wat hiervan wordt gepubliceerd. Altijd lastig zoiets. Je stuurt het op en je moet maar afwachten of je stukje wordt meegenomen. Je moet een pakkende kop hebben als onderwerp. Je moet opvallen. Zo'n "nieuwsverspreider" krijgt natuurlijk dagelijks een mailbox vol met vragen van mensen die hun nieuwtje het belangrijkst vinden om te worden geplaatst in hun krant, uitzending oid.
Ook vorige week een advertentie gemaakt voor het Paramedisch Centrum Emmen. We moeten in beeld komen bij het publiek van Emmen en dat valt nog niet mee. Alternatieve zorg in zuidwest Drenthe, is nog niet echt een hype. Ik ben er voor mijn eigen praktijk al wel uit, dat een advertentie niet echt mijn ding is. Mijn ervaring is nog niet, dat dit mij uiteindelijk klanten oplevert. Maar goed ik zit in zo'n centrum en doe mee. Je bent weer in beeld. Maar hoe krijg je vijf verschillende praktijken op een mooie manier in the picture. Vijf verschillend vormgegeven logo's, ik vind het lastig. Ben uiteindelijk tevreden met het eindresultaat, maar wat een gepuzzel zeg! En je vergeet heel makkelijk iets. Denk je alles klaar te hebben, lig je in je bed(tja...ik blijf dan druk....)hebben we wel het webadres erbij vermeldt? We zijn vergeten onze DDD(derde donderdag van de maand, open huis PMC Emmen)te vermelden etc. etc. Het is nu klaar. De krant mag nog een paar laatste opmerkingen plaatsen, maar het zit er weer op. De PR-trein, mag even een versnellinkje lager verder rijden.

Bertine

Lang niets van me laten horen...

Dit was natuurlijk niet de bedoeling, bijna een maand niets van me laten horen. Druk, druk, druk, druk, zeg maar. Veel bezig geweest met PR-bezigheden voor het project "Op verhaal komen", tijdens of na de diagnose kanker. Alle huisartsen in de wijde omtrek zijn benaderd via een brief met daarin een aantal folders. Vervolgens begonnen met het bellen van die huisartsen, om zaken verder uit te leggen e.d..... nou daar word je heel vrolijk van, maar niet heus. Wat kunnen mensen toch onvriendelijk reageren?! Na een aantal telefoontjes, heb ik bedacht dit hele spektakel maar aan mij voorbij te laten gaan. Inloophuizen heb ik een PDF-bestand van de folder gestuurd, enthousiaste reacties! Mooi! Of we wel wat folders op willen sturen om neer te kunnen leggen. Oncologieverpleegkundigen benaderd, zowel persoonlijk als via mail. Goede reacties! Een haarhuis, die pruiken maakt, ook enthousiast, stuur maar op die folders. Wat doet een mens dit toch goed, dat mensen enthousiast reageren. Nu alleen nog..........juist ja, aanmelders. Komende week een persbericht de deur uit en halverwege februari redactie in een krant. Dus als het nu niet goed gaat komen met die aanmeldingen, dan weet ik het ook niet meer.
Naast dit alles ook nog voor mijn praktijk bezig geweest, om contacten te leggen die me in de toekomst misschien werk zouden kunnen opleveren. O.a. een inloophuis voor kankerpatiënten bezocht in de regio. Maar ook zitten bedenken wat voor aanbod ik zou kunnen leveren aan kleine groepen. Volwassenen of kinderen. Ik heb meer ideeen, dan ik ooit heb bedacht. Nu moet het allemaal zijn vorm krijgen. Spannende dingen allemaal. Maar het is in beweging, dit geeft energie, dit is wat ik leuk vind...
Bertine