Teneergeslagen...

Na alle jubelende verhalen van de laatste tijd hier op mijn blog, ben ik nu teneergeslagen. Gisteren is mij op mijn werk bij het GGZ verteld, dat de helft van mijn baan weg wordt bezuinigd. Alle uren die wij werken als creatief therapeuten binnen de ambulante setting van het GGZ(70 uur), worden niet meer ingezet in de behandeling van psychiatrische cliënten! De reden: tja, ik heb het nog niet helder. "Er moest ergens worden gesneden", "landelijke trend hè".
Vijftien jaar werk ik daar met veel plezier en steek ik energie in allerlei zaken. Vorig weekend nog in mijn eigen tijd bezig geweest, om een jaarplan in elkaar te flansen. Wat hebben we allemaal gedaan het afgelopen jaar, wat zijn we goed bezig geweest. Waar willen we onze pijlen op richten in het komende jaar en nu? Nu mag ik gewoon de helft van mijn baan inleveren. En het is de vraag wat een volgende bezuiniging nog met zich mee gaat brengen.
"Ja we zijn een gezond bedrijf, jullie worden niet ontslagen...", krijg je te horen van je manager. "Jullie komen in een sociaal plan en die heeft als thema: "werken naar werk.." Yeah, right! Je bent nu boventallig en het komende jaar gaan we kijken, waar je ergens anders in het bedrijf kan worden ingezet. Straks mag ik b.v. gaan werken bij de forensische tak van sport, echt mijn doelgroep(dus niet...), misschien kan je als activiteitenbegeleidster je nuttig maken. "Oh, je hebt ook een opleiding als secretaresse"? En wat als ik dit dan niet wil?
Ik ben non-verbaal therapeut, DAAR zit juist mijn kracht in contact met de "ingewikkelde" psychiatrische cliënt. Nu moeten ze in de toekomst vnl. alleen maar gaan praten wat ze lastig vinden, waar ze bang voor zijn, waar ze boos over worden, waar ze bang voor zijn of waar ze blij van worden. Emoties die bij deze doelgroep juist zo moeilijk zijn, om onder woorden te brengen. Niet te geloven, maar waarheid.
Een portje vanavond maar, om deze nacht wel te kunnen slapen. Ik kan beter wakker liggen van allerlei leuke ontwikkelingen bij Bewust Emmen of mijn eigen kleine mini-praktijkje. Het krantenartikel "Op verhaal komen, tijdens en na de diagnose kanker", in de Emmen.nu, is prachtig geworden! Mooie plek in de krant, hij valt op. Laten we hopen, dat we aanmeldingen krijgen. Misschien gaat mijn teneergeslagen gevoel, dan iets naar de achtergrond.

Bertine